سخنران این برنامه : « دکتر لک زایی » مورخ 27/10/86

سیاست از زندگی انسان‌ها جداشدنی نیست و نوع استفاده انسان‌ها از این سیاست متفاوت است.
واژه‌ی سیاست دارای دو بعد مطلوب و نامطلوب است. در دنیای امروز دین‌داران از واژه‌ی سیاست فرار می‌کنند.
سیاست از سه رکن قانون، قانون‌گذاری و هدف اصلی تشکیل می‌گردد ولی محتوای آن در هر جامعه متفاوت است.
سیاست امام حسین (ع)، سیاست معنوی و الهی است. این دو بعد سیاست دارای ارکان مشابه می‌باشند ولی معنای مشترک ندارند.
در مقابل سیاست امام حسین (ع)، سیاست یزید وجود داشت که خود سیاست شیطانی و دروغین است.
سوره حمد تمامی حکومت‌ها را از لحاظ سیاسی به سه دسته تقسیم می‌کند، دسته اول «اهدنا الصراط المستقیم» که خود سیاست الهی است و سیاست امام حسین (ع) از این نوع می‌باشد و در این سیاست قانون الهی پایه و قانون‌گذار مردم می‌باشند.
دسته دوم «غیر المغضوب علیهم» با سیاست شیطانی هستند. کسانی که در مسیر مغضوبین (مورد غضب) می‌باشند. اولین کسی که به عضویت این گروه درآمد، ابلیس است و یزید هم از همین گروه است.
حکومت یزید جزء قدرت‌هایی بود که دروغ می‌گفت و می‌دانستند که دروغ می‌گوید و حق را می‌شناسد و بر روی آن پا می‌گذارند و این گروه جزء سیاست شیطانی و طاغوتی قرار دارند.
گروه سوم را «والضالین» تشکیل می‌دهند. این گروه راه خود را گم کرده‌اند و اگر کسی پیدا شود راه را به آن ها نشان دهد به راه می‌آیند و در اصل دعوت برای این گروه است و زمانی که از حق اطلاع پیدا کنند به سوی آن می‌روند. و حکومت یزید حکومتی طاغوتی بود. هدف این حکومت هرچه بود، قرب به خدا نبود.
سیاست امام حسین (ع)، سیاست اسلامی است و همه امور در این سیاست با قرب الهی است.
شیعیان و پیروان مکتب اهل‌بیت (ع) سیاست را قرب به خدا می‌دانند و این سیاست با ابزار قدرت تأمین می‌شود و بعد ابزاری دارد و امام حسین (ع) از این قدرت ابزاری که توانایی خاصی به دارنده‌ی خود می‌دهد استفاده نموده و این ابزار را برای رسیدن به هدف خود که همان قرب الهی است پیمود.
عاشورا زنده نگه دارنده‌ی اسلام است. بسیاری از انسان‌ها از عزاداری محرم می‌ترسند و اماکن متبرکه را منفجر می‌کنند زیرا می‌دانند هرکدام از این گنبدها پرچم اسلام حقیقی و از بین برنده‌ی باطل است و آگاهند که حق می‌ماند و باطل رفتنی است.
عدالت گم‌شده‌ی بشریت است و حکومت ائمه با پیام عدالت حکومت جهانی همراه است. اگر می‌خواهیم در مکتب حسینی باشیم می‌بایست با بهره‌گیری از ابزار فرهنگی، علمی، سیاسی و اخلاقی، مسالمت‌آمیز رفتار کنیم و اگر در برابر دشمنان جوابی نگرفتیم همانند امام حسین (ع) از اخلاق غیر مسالمت‌آمیز استفاده کرده و به قیام و جهاد بپردازیم.