سخنران این برنامه « استاد احمد شهدادی » مورخ 13/10/86
گريه در انديشه‌ی شيعي از عناصر سلوك ايماني و توفيق عرفاني به شمار مي‌آيد. گريستن به مثاب كنشي يك‌سره انساني، از تلاطم روح و جان آدميان مايه مي‌گيرد و بر اثر عروج احساسات و عواطف بشري به اوج قله‌ی خلوص پديد مي‌آيد. در آموزه‌هاي اسلامي، گريستن براي خداوند و به سان امري معنوي، محبوب خداوند شمرده شده است. آن‌گاه كه آدمي در جريان شورمند و شعورمند محبت به تعالي روحي مي‌رسد و براي ابراز عواطف خود زباني جز بيان گريه نمي‌يابد، آيينه‌ی رحمت خداوند شده است.
در باور تشيع، گريه بر حسين بن علي(ع) نيز از ارجمند‌ترين رفتارهاي معنوي و ديني است و در شمار همان خصلت‌ معنوي ارتباط با خداوند معنا مي‌شود. وقتي بر مصائب كربلا مي‌گرييم و بر تماشاي عشق و عطش و خون در نينوا گريه مي‌كنيم، به گونه‌اي با حقيقت حسيني (ع) مواجه شده‌ايم و خود را در معرض انوار تابناك وجود انسان كامل قرار داده‌ايم. گريه در آيين تشيع نشان عشق است و از درماندگي و ضعف و ترس برنمي‌خيزد. اشكي كه از باورهاي ديني برآيد، رازي الهي و معنوي است.